Kto wynalazł przybijanie Piątki?

Było to 2 października 1977 roku gdy Glenn Burke stał na skraju boiska drużyny baseballowej LA.Dodgers,zaś jego kolega Dusty Baker właśnie wybijał piłkę na kolejny "home run",przyczyniając się tym samym ustanowieniem nowego rekordu .
Burke chciał mu pomachać ale Baker podbiegł do niego. Ponieważ,że właśnie Burke wciąż trzymał rękę w powietrzu,Baker spontanicznie uderzył w nią swoją dłonią.
Krótko po tym zdarzeniu Burke zalicza home run w swojej karierze.Kiedy wracali na ławkę,obaj powtarzali przybicie piątki.
 Od tego momentu zaczęła się Era "High Five", która rozpowszechniła się na całym świecie.

Po co roślinom światło?

Mówimy, że rośliny zielone są samożywne. Ale co to znaczy? Rośliny są samożywne, ponie­waż produkują sobie pokarm z dwutlenku węgla, bezbarwnego gazu zawartego w powietrzu, i z wody. Proces ten wymaga dostarczenia energii. Jej niewyczerpanym źródłem jest słońce. Zie­lony barwnik ciałek zieleni umożliwia roślinom wychwytywanie energii słońca. To dlatego rośliny praktycznie nie występują tam, gdzie światło nie dochodzi. Na dnie oceanów mogą żyć tylko organizmy zwierzęce. W domu te z roślin, które stoją z dala od okna, robią się wiotkie, a ich kolor jaśnieje.

Dążenie do światła każe roślinom piąć się w górę. Rekordzistami są bambusy należące do traw - rosną nawet 90cm na dobę!

Ten wyścig najwyraźniej widać w wilgotnym lesie równikowym, gdzie do dna lasu nie dociera wiele światła. Jedne rośliny przybierają tam postać wysokich drzew z korzeniami podporowymi, inne - jak liany - wspinają się po nich dzięki łodygom pnącym, pomagając sobie kolcami, wąsa­mi czy korzeniami przybyszowymi. Jeszcze inne-jak storczyki - osiedlają się na gałęziach drzew. Niektóre z epifitów, czyli roślin rosnących na drzewach, własne liście przekształcają w osobliwe „doniczki" gromadzące wodę. Tworzą prawdziwe wiszące ogrody.

Pnącza występują również w naszym klimacie. Bluszcz sam potrafi wspiąć się po ścianie lub ko­rze drzewa, nawet na wysokość 20 m. Winorośl ma specjalne wąsy, którymi przytwierdza się do podpór. Najszybciej w naszych warunkach rośnie rdest Auberta - rocznie nawet 8 m! W krótkim czasie wdrapuje się na dach, dewastując rynny i dachówki.

Jak szybko pies może otrząsnąć się z wody?

 Dzięki swojej technice otrząsania się ssaki mogą pozbyć się do 70 %  wilgoci ze swej sierści w ciągu zaledwie 4 sekund.

Dlaczego tak jest?

Otóż działa to tak dobrze,ponieważ luźna skóra podczas otrząsania również się porusza,dzięki czemu woda jest katapultowana z siłą kilkakrotnie większą od  przyciągania ziemskiego.
Psy wykonują 4 do 6 ruchów na sekundę , u myszy około 18 ruchów bowiem im mniejsze zwierzę jest tym szybciej musi się otrząsać.

Dlaczego lody się roztapiają?

Kiedy latem kupujemy lody na patyku, zwykle jemy je dosyć szybko. Nie chcemy, aby się roztopiły. Żeby zrozumieć, dlaczego lody w upalny dzień mogą pociec nam strużkami po palcach, wystar­czy pomyśleć, z czego się składają. Ich głównym składnikiem jest woda, czasami mleko, które także zawiera bardzo dużo wody. Reszta to cukier i dodatki smakowe.

Woda jest cieczą, czyli płynem, ale może być również ciałem stałym (gdy zamienia się w lód) albo gazem (kiedy paruje). Sprawcą tych przemian jest temperatura. Gdy spada poniżej 0 stopni Celsjusza - woda zamarza, staje się lodem - ciałem stałym. Ciała stałe mają określony kształt. Kiedy woda zamarza i spływając powoli z dachu, tworzą się podłużne sople. Gdyby delikatnie „wydłubać" zamarzniętą kałużę, okazałoby się, że ma kształt zagłębienia, w którym zebrała się woda, zanim zrobiło się mroźno. Lody na patyku zamarzają w specjalnych formach (pojemnicz- kach) i przyjmują ich kształt.

Wraz ze wzrostem temperatury powyżej 0 stopni Celsjusza ślizgawki z powrotem stają się kału­żami, sople roztapiają się i kropelki wody kapią nam na głowy. Ciało stałe - lód, przemienia się w ciecz - wodę. Tak też się dzieje, kiedy wyciągamy lody z zamrażalnika.

Woda w temperaturze około 100 stopni Celsjusza zaczyna wrzeć I intensywnie parować (w niż­szej temperaturze też paruje, ale nie tak mocno). Zamienia się w niewidzialny gaz zwany parą wodną. Gdy zapomnimy o wodzie gotującej się w garnku, może się zdarzyć, że wyparuje. Ale nie znaczy to, że woda zniknęła! Stała się gazem, parą wodną. A w zetknięciu z o wiele chłodniej­szym powietrzem skropliła się, czyli na powrót zamieniła w wodę i osiadła malutkimi kropelkami na ścianie, szafce kuchennej czy okapie nad kuchenką.